- Written by Σπύρος Πέττας
Max Verstappen versus Charles Leclerc: the F1 Phenomena updated II
Written by Spyros Pettas
Driving talents like those of “Mad Max” Verstappen and Charles Leclerc are born once in two decades.
Max is known for his great ability to carry speed in the corner entry, an art often combined with obvious corrections at the steering wheel – an expression of terrific car control… In Verstappen we have a true and accomplished acrobat of the wheel...
The same applies also for Charles Leclerc, who, in turn, rarely is engaged in very obvious corrections at the steering wheel and who drives extremely fast and cleanly, more with his feet than hands, like his not so distant predecessor in Ferrari, Michael Schumacher...
The two men were destined, since their karting years, to engage in one of the best and fiercest battles in the whole history of F1...
The duels started in 2019, Charles Leclerc’s first year in Ferrari and aboard a competitive single seater after an opening stint with Alfa Romeo Sauber in 2018. In Silverstone 2019 both men showed supreme space perception and the winner was Charles Leclerc, but only after Max collided with Charles’s Ferrari teammate, Sebastian Vettel.
In Austria there was another great episode of the Verstappen versus Leclerc battle: in Spielberg Ferrari underestimated Verstappen’s pace and pitted Leclerc quite early as it proved afterwards: in the later part of the race the Dutch reached the Ferrari SF90 which by now had worn tires, and passed at the first corner with a nudge on the Ferrari, a move that was judged universally unfair but with no further action taken by Fia, the Sport’s governing body... Leclerc after the race was very disappointed and rightly so. His defensive moves with such worn tires were simply phenomenal but to no avail. And the first win for the Monegasque was still elusive...
The two collided again in Suzuka: Max was out and it was the Monegasque’s fault. In the final race in Abu Dhabi, Leclerc passed Max initially only to be repassed by Verstappen a few laps later and the third place battle in the Championship standings turned in favor of the Dutchman…
A year long fought battle for the F1 Crown…
In 2020 and 2021 Ferrari after the (not so secret anymore...) agreement with Fia, didn’t have a decent engine and the valiant Leclerc could not fight so often for top places. In 2021 Verstappen, on the other hand, had a top car and was also a bit lucky in the final race again in Abu Dhabi against the mighty Hamilton and won the title…
But in 2022 Ferrari played its’ cards right and the F1-75 challenger for the all new “ground effect” regulations was a very competitive single seater and lighter than its direct rivals. Leclerc needed no more: he destroyed Verstappen in the opening round in Bahrain, nearly lost in Jedah, annihilated Max in Melbourne and won again with three overtakes over Max in Austria, taking advantage of the then Ferrari’s better tire use.
But Ferrari’s team principal Mattia Binotto played his role in Ferrari’s dismal failure: the strategy of Ferrari’s Iniaki Roueda was ridiculous and Binotto against any common sense was favoring Leclerc’s teammate Carlos Sainz, like it happened in Silverstone. The reliability also of the powerful yet initially fragile “Superfast” engine that the ingenious Wolf Zimmerman designed, was lacking and Leclerc lost because of engine failures two “easy” wins in Baku and Barcelona...
Before Spa in the same year, Binotto, against any common sense again, signed the dismal “TD39” technical directive which cut from the root Ferrari’s wings, implementing higher ride heights. The championship was over for Leclerc who could not compete for victory anymore, while Verstappen was collecting in the same time many effortless wins for the conquest of yet another title, the second consecutive.
In 2023 again, Binotto’s “aftermath”, the Sf23 challenger was a dismal failure: the anti intrusion cone caused an aerodynamic block in front of the sidepod and thus, Ferrari Sf23 was very difficult and demanding to drive. No wins thus for Leclerc and... 19 wins and a third consecutive world title for Verstappen with the all conquering Red Bull RB19 Honda, that used ESP...
In 2024 Ferrari’s challenger the Sf24, was at times a decent car and Leclerc dominated in Monaco, Monza and Austin of all places. But Max won yet another title from Norris, his fourth consecutive.
In 2025, though, the story was similar to that of 2023 and Leclerc could not fight seriously for wins while Verstappen lost the title for two miserable points to McLaren’s Norris because of Antonelli’s mistake exit in Qatar.
In 2026 we have to add and conclude that Leclerc is in a much better shape… And the battle still rages high. Stay tuned...
- Written by Σπύρος Πέττας
Ο άνθρωπος πίσω από το Mini Maranello
Μεγάλη αίσθηση έχουν κάνει τον τελευταίο καιρό τα εκπληκτικά αυτοτελή επεισόδια του Mini Maranello στο YouTube όπου παρουσιάζεται με υπέροχες λεπτομέρειες και εικόνες κάθε ιστορική σεζόν της Scuderia Ferrari στη Formula 1, μαζί με review από το αντίστοιχο ή τα αντίστοιχα μοντέλα υπό κλίμακα 1:18 της κάθε χρονιάς.
Συνομιλήσαμε με τον άνθρωπο που δημιούργησε το Mini Maranello, τον Αργύρη Βουρλιώτη και μας εκμυστηρεύτηκε ότι με τα επεισόδια του ήθελε να μεταφέρει στον κόσμο “την κληρονομιά και την ιστορία της Scuderia”.
Γεννημένος το 1985 και με καταγωγή από τη Σάμο, κόλλησε το “μικρόβιο” της Ferrari, σε ηλικία δέκα ετών, το 1995, καθώς παρακολουθούσε τα Grand Prix της εποχής μαζί με έναν θείο του που ήταν φανατικός φεραρίστας. Σε αυτό βοήθησε και το κόκκινο χρώμα των μονοθεσίων του Μαρανέλο, καθώς ο Αργύρης δεν κρύβει ότι είναι και φανατικός Ολυμπιακός.
Σύντομα, καθώς το 1996 μεταγράφηκε στη Ferrari, ξεχωριστή θέση στην καρδιά του Αργύρη πήρε ο Μίκαελ Σουμάχερ, που έγινε ο ήρωας του.
Ήταν το 2013 ή το 2014 όταν του έκαναν δώρο το πρώτο μοντέλο υπό κλίμακα, μια F138 του Αλόνζο σε 1:43, και από τότε δεν σταμάτησε να συλλέγει, δημιουργώντας πλέον τη συλλογή Mini Maranello, αν όχι τη μεγαλύτερη, τότε μια από τις μεγαλύτερες στον κόσμο σε Ferrari F1 1:18. Τα μοντέλα 1:18 κέρδισαν σύντομα την αγάπη του ως πιο μεγάλα και στιβαρά.
Το πιο πολύτιμο σε ονομαστική αξία μοντέλο της συλλογής είναι μια Amalgam Ferrari F2004 του 2004, αλλά ξεχωριστή θέση στην καρδιά του έχει “το πιο όμορφο ever”, μια Exoto Ferrari 641/2 του 1990, η Ferrari 312 t του Νίκι Λάουντα εν έτει 1975, η Ferrari F1-2000 που σήμανε τη “λύτρωση” του ήρωά του, Μίκαελ Σουμάχερ, με την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 2000, καθώς και “το μοντέλο που μένει να έρθει”, η F187 του 1987 σε GP Replicas, που θα κλείσει και την τελευταία χρονιά που έχει μείνει κενή και θα ολοκληρώσει τη συλλογή.
Για το 2026 της Ferrari F1 o Αργύρης προβλέπει μια θετική χρονιά, καθώς η Sf26 φαίνεται, όπως παρατηρεί, να έχει γεννηθεί υγιής, ωστόσο τονίζει ότι η ομάδα και οι τιφόζι θα πρέπει να το πάρουν “βήμα – βήμα”.
Εμείς να ολοκληρώσουμε προτείνοντας σας να συντονιστείτε στο Mini Maranello στο YouTube (και στο Instagram στη διεύθυνση Mini Maranello Collection) και, τι άλλο, καλή σας απόλαυση...
- Written by Σπύρος Πέττας
Formula 1 2026: Το πρωτάθλημα των ταξιτζήδων...
του Σπύρου Πέττα
Τα θετικά για τη Scuderia Ferrari F1 από το Grand Prix Αυστραλίας 2026 είναι οι εκπληκτικές εκκινήσεις των οδηγών (ιδίως του Λεκλέρ - χάρη στο μικρότερο turbo του κινητήρα, που διαθέτει μικρότερη αδράνεια), τα κορυφαία σασί-αεροδυναμική-θερμικός κινητήρας της Ferrari Sf26 (ήταν η ταχύτερη σε όλες τις στροφές), και τέλος η συγκλονιστική οδήγηση του Μονεγάσκου, ιδίως στους πρώτους γύρους όπου υποσκέλισε απίθανα τον Ράσελ με 50 ίππους λιγότερους.
Τέτοιες συγκινήσεις είχαμε να ζήσουμε από την εποχή Μίκαελ Σουμάχερ (π.χ. Ινδιανάπολη 2000) και από την εποχή του Ζιλ Βιλνέβ (Χαράμα 1981), με τη διαφορά μάλιστα ότι τώρα ο Λεκλέρ δεν αμύνθηκε απλώς, αλλά ανέκαμψε με συγκλονιστικά προσπεράσματα και από την εξωτερική…
Την συνολική εικόνα της Ferrari ολοκλήρωσε η, για μια ακόμη φορά, απαράδεκτη - φαιδρή στρατηγική (παθογένεια ετών για τη Ferrari - θυμάστε τί είχε γίνει το 2022), για την οποία κύριος υπεύθυνος είναι ο Ινδός…κορυφαίος σύμφωνα με ορισμένους (...) στράτετζιστ Ραβίν Τζαίν (ξεκάθαρη επιλογή Βασέρ το 2023 – αντικατέστησε τον Ινιάκι Ρουέντα), φαιδρή στρατηγική που στέρησε από τη Ferrari ένα ενδεχόμενο 1-3, καθώς ο απίθανος Λεκλέρ διέθετε, αποδεδειγμένα, την οδηγική αλκή να κρατήσει πίσω του για όλον τον αγώνα τη Mercedes του Ράσελ με τους (ελέω τεχνικής ανοχής της Fia και όλων των ομάδων) 50 ίππους παραπάνω…
Σχετικά με τη Ferrari, να ολοκληρώσουμε προσθέτοντας ότι η διαχείριση του υβριδικού συστήματος είχε πρόβλημα στις κατατακτήριες δοκιμές στις φάσεις Q2 και Q3, αλλά και στον αγώνα μετά το Virtual Safety Car για τον Λεκλέρ, και πώς το υβριδικό της Ferrari όπως φάνηκε στον αγώνα δεν υστερεί τραγικά σε απόδοση όταν λειτουργεί φυσιολογικά. Και τώρα μπορεί να βελτιωθεί περαιτέρω χάρη στο ADUO (θεσμός της Fia είναι, όχι προφυλακτικά…).
Ο ρόλος της Fia στη διαμόρφωση των αποτελεσμάτων
Όλες οι ομάδες τελικά (και δυστυχώς η Ferrari των ήσυχων Βασέρ και Έλκαν) ψήφισαν ομόφωνα η Mercedes να τρέξει στους πρώτους επτά αγώνες του πρωταθλήματος της Formula 1 του 2026 με παράτυπο κινητήρα, με συμπίεση 18:1, άρα διαθέτοντας ανώτερη ισχύ, όταν είναι ζεστός.
Ο Ράσελ πλησίαζε τον Λεκλέρ ελέω του ανοικτού DRS και των 50 ίππων παραπάνω (εκτίμηση μας και δεν είναι υπερβολή) σαν σταματημένο στις ευθείες, κάτι που ήταν προφανές δια γυμνού οφθαλμού.
Όλα αυτά υπό την αιγίδα της Fia της οποίας να αναφέρουμε ότι τεχνικός διευθυντής για τα μονοθέσια (με εκχωρημένες αυξημένες αρμοδιότητες όπως παραχωρήθηκαν από τον πρόεδρό της Άραβα Μοχάμεντ Μπιν Σουλαγιέμ εδώ και αρκετό καιρό) είναι ο συμπατριώτης μας τέως επικεφαλής αεροδυναμιστής και επικεφαλής σχεδιαστής της Ferrari, Νικόλας Τομπάζης…
Μείνετε συντονισμένοι...
- Written by Σπύρος Πέττας
Η Ferrari επιστρέφει στην καινοτομία και στέφεται πρωταθλήτρια χειμώνα
του Σπύρου Πέττα
Την τρίτη και τελευταία ημέρα δοκιμών στο δεύτερο τεστ στο Μπαχρέιν (18-20/2) ο αποφασισμένος για όλα και αποφασιστικός Σαρλ Λεκλέρ, ζήτησε από τους μηχανικούς της Ferrari να πιέσει λίγο παραπάνω και το αποτέλεσμα ήταν ένα εξαιρετικό 1’31,992’’, καθώς γινόταν ο μόνος πιλότος που έσπασε το φράγμα του 1’32’’ στα δύο διαδοχικά χειμερινά τεστ του Μπαχρέιν.
Η επίδοση αυτή, σε αντίθεση με ότι θα μπορούσε να φανταστεί κανείς, δεν ήλθε με ελάχιστο καύσιμο, δεν ήλθε με τον κινητήρα – “φόβητρο” 067/6 ανοιγμένο τελείως, ήλθε ωστόσο με τα σχεδόν πιο μαλακά ελαστικά της γκάμας της Pirelli, αυτά με τη γόμα C4.
Ωστόσο, ο Λεκλέρ, και ανεξαρτήτως πόσο κρύφτηκε ο κυριότερος ανταγωνισμός, υπήρξε σταθερά ο ταχύτερος στα διάφορα στιντ, σημειώνοντας εντυπωσιακά γρήγορες και σταθερές διαδοχές γύρων, ακόμη και το πρωί που η αραβική πίστα γλιστρά πολύ εξαιτίας της άμμου και της υψηλής θερμοκρασίας. Ο Λεκλέρ, ολοκληρώνοντας, υπήρξε σαφώς ταχύτερος του ανταγωνισμού της Mercedes, της McLaren Mercedes και της Red Bull Ford (δεν βάζουμε στο ίδιο “κάδρο” τη φιλόδοξη Aston Martin, καθώς αυτή αντιμετωπίζει σφοδρά προβλήματα απόδοσης και αξιοπιστίας).
Πρωταθλητές χειμώνα
Κακά τα ψέματα, και ας μην το αρνούμαστε, η Ferrari Sf26, ο ύστατος διεκδικητής της Scuderia για τη νέα σεζόν του 2026, έχει γεννηθεί υγιής. Γρήγορος, πολύ σταθερός (όπως μαρτυρούν τα on board πλάνα) και εξαιρετικά αξιόπιστος, καθώς δεν παρατηρήθηκε όλες αυτές τις μέρες δοκιμών το παραμικρό πρόβλημα αξιοπιστίας.
Η Sf26 είναι ευσταθής και επιτρέπει σε δύο μοναδικά καθαρόαιμα όπως οι Σαρλ Λεκλέρ και Λιούις Χάμιλτον, ένα δίδυμο που τονίζουμε όμοιό του δεν έχει ξανά υπάρξει (ανώτερο ακόμη και του Σένα – Προστ) να πιέσουν κατά το δοκούν.
Η Ferrari λοιπόν γράφει τον καλύτερο χρόνο σε Βαρκελώνη και Μπαχρέιν και στέφεται πρωταθλήτρια χειμώνα, όση αξία και αν έχει αυτός ο τίτλος…
Ένα ακόμη καίριο πλεονέκτημα
Όπως φάνηκε περίτρανα στο Μπαχρέιν, η Ferrari υπερέχει σαφώς και στις εκκινήσεις. Η επιλογή του μικρού turbo της Garret, ένα turbo με κατά συνέπεια μικρή αδράνεια και που εξασφαλίζει εκρηκτικές επιταχύνσεις, αποδεικνύεται σοφή από την πλευρά της μεγάλης των κινητήρων του Μαρανέλο σχολής…
Επιστροφή στην καινοτομία
Και το πραγματικά εξαιρετικά θετικό και παρήγορο συνάμα, είναι ότι η Ferrari επιστρέφει στην καινοτομία στην F1, παρουσιάζει και εξελίσσει τις δικές της λύσεις, και παύει να ακολουθεί τον ανταγωνισμό όπως συνέβαινε μέχρι πρότινος και για πολλά χρόνια.
Μπορεί τα πιο συμπαγή πλαϊνά για τα οποία κάναμε λόγο στο προηγούμενο άρθρο να μην ήλθαν ακόμη (θα έρθουν άραγε στη Μελβούρνη;), ωστόσο στο πρώτο τεστ στο Μπαχρέιν παρουσιάστηκε ο διαχύτης με τις επεκτάσεις, και στο δεύτερο τεστ στο Μπαχρέιν, από την πρώτη μέρα έκανε το ντεμπούτο του το πτερύγιο “FTM” που το χτυπάνε τα καυσαέρια της εξάτμισης (ιδίως φέτος που σε πολλές στροφές επιλέγονται χαμηλές σχέσεις για να διατηρούνται υψηλά οι στροφές του κινητήρα) και κατ’ αυτόν τον τρόπο παράγεται επιπλέον αεροδυναμικό φορτίο. Τη δεύτερη, μάλιστα, μέρα το πρωί στο τελικό τεστ στο Μπαχρέιν, έκανε το ντεμπούτο του το τροποποιημένο DRS, με την ανώτερη πτέρυγα να περιστρέφεται πλέον γύρω από το μέσον της κατά 230 ολόκληρες μοίρες (ουσιαστικά αναποδογυρίζει – πράγμα που επιτρέπουν οι κανονισμοί) δημιουργώντας ένα πολύ μεγάλο άνοιγμα για τον αέρα, εκμηδενίζοντας την οπισθέλκουσα (χάρη ενδεχομένως και σε αποκόλληση ροής) και απογειώνοντας τις τελικές ταχύτητες χάρη και στον πανίσχυρο (με 1015 ίππους) κινητήρα Ferrari που σχεδίασε ο πολύπειρος Γκουίντο Ντι Πάολα...