- Written by Σπύρος Πέττας
Το νέο livery και οι αεροδυναμικές αλλαγές της Ferrari 499 p εν όψει της σεζόν του Wec για το 2026
του Σπύρου Πέττα
Η Ferrari Hypercar του Αντονέλο Κολέτα, επέλεξε την 25η Φεβρουαρίου και το Museo Enzo Ferrari στη Μόντενα για να παρουσιάσει το νέο livery της Ferrari 499 p, που θα τρέξει στο Wec και το Λε Μαν το 2026, υπερασπιζόμενη τα σκήπτρα που κέρδισε εκεί το 2025.
Το οπτικό αποτέλεσμα όπως μπορείτε να απολαύσετε και στις φωτό είναι για μια ακόμη χρονιά εκπληκτικό με τις νικητήριες φάσες με το κίτρινο της Μόντενα, να διατρέχουν το πίσω μέρος της ατράκτου του κόκπιτ και να σχηματίζουν ένα βέλος που δείχνει στην πίσω αεροτομή. Την υπέροχη όλη εικόνα τελειοποιούν τα καλαίσθητα λογότυπα χορηγών όπως οι Shell, DHL, Adler, Cetilar, Ceva, Richard Mille, HP και της ελληνικής Φάγε πλέον σε πολλές θέσεις πάνω στο αμάξωμα.
Σημειωτέον ότι στη Ferrari 499 p του 2026 δεν έχει χαλαστεί κάποιο Evo Joker, αλλά αυτή φέρει μια σειρά από μικρές αεροδυναμικές αλλαγές στις οποίες θα μας ξεναγήσει ο τρομερός τεχνικός διευθυντής του όλου προγράμματος, Φερντινάντο Κανίτσο:
“Η νέα ομολογκασίον περιλαμβάνει ουσιαστικά τρεις παραμέτρους: Καταρχήν την αλλαγή της αεροδυναμικής σήραγγας από εκείνη της Sauber στο Χίνβιλ της Ελβετίας, σε αυτήν της Windshear στο Κονκόρντ της Βόρειας Καρολίνας. Δεύτερον μια καινούρια συλλογή και ανάλυση δεδομένων και κατά συνέπεια νέα μέτρα και σταθμά στην αεροδυναμική σήραγγα. Και τρίτον ένας επανακαθορισμός του παραθύρου των επιδόσεων στο οποίο έπρεπε να ενταχθούμε εκ νέου. Ξεκινώντας από μπροστά αλλάξαμε τα αεροδυναμικά βοηθήματα πάνω από το splitter, καθώς και τις ροές πάνω από τους εμπρόσθιους θόλους. Στο εμπρόσθιο μέρος αλλάξαμε και το δάπεδο σε μια προσπάθεια να ενταχθούμε στη νέα αεροδυναμική ισορροπία. Στα πλαϊνά αλλάξαμε τις εξαγωγές των ψυγείων και στο πίσω μέρος το κάλυμμα του κινητήρα και την πίσω αεροτομή και την ουρά, χωρίς ωστόσο συνολικά να επέμβουμε στις κύριες επιφάνειες του πρωτοτύπου”.
Ο δε Αντονέλο Κολέτα, το μεγάλο αφεντικό του όλου προγράμματος, εξέφρασε την ευχή ότι ο νέος αεροδυναμικός επανυπολογισμός δεν θα αλλάξει δραστικά τις ισορροπίες δυνάμεων εντός της πίστας.
Οι πιλότοι των εργοστασιακών 499 p παραμένουν για τέταρτη συνεχή χρονιά οι ίδιοι.
- Written by Σπύρος Πέττας
Τεχνική Ανάλυση Ferrari 499 p: Superior Aerodynamics…
του Σπύρου Πέττα
Υπεύθυνος σχεδίασης της "αθάνατης πολεμικής μηχανής" Ferrari 499 p, που έχει κάνει ήδη το τρία στα τρία στις 24 ώρες του Λε Μαν, είναι ο τρομερός τεχνικός διευθυντής του όλου προγράμματος και απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Πίζας, Φερντινάντο Κανίτσο και το επιτελείο του.
Στιλιστικές "πινελιές" έβαλε και το περίφημο Centro Stile της Ferrari, που διευθύνει ο επίσης περίφημος σχεδιαστής των Ferrari δρόμου, ο Φλάβιο Μαντσόνι.
Η αρχική σύλληψη του σχήματος της 499 p έγινε στο εργοστάσιο της Ferrari και κατόπιν η αεροδυναμική τελειοποίηση και επεξεργασία στην αεροδυναμική σήραγγα της Dallara στο Βαράνο ντε Μελεγκάρι. Όπως ακριβώς είχε συμβεί και με την άκρως επιτυχημένη προκάτοχο Ferrari 333 sp τη δεκαετία του 1990…
Σχεδιαστής του κινητήρα, αφού αποσπάστηκε από τον Αντονέλο Κολέτα από την παραγωγή όπου τον είχε υποβιβάσει ο ανεκδιήγητος και παθητικός Ματία Μπινότο, είναι ο εξαιρετικός Κοράντο Ιότι, σχεδιαστής ήδη των τρομερών διπολικών μοτέρ που έβαλαν φωτιά στην άσφαλτο για τη Ferrari το 2018 και το 2019 στη Formula 1. Ο Ιότι καινοτόμησε στον bulletproof V6 biturbo των 2,9 λίτρων και των 690 ίππων, τοποθετώντας τα turbo και τους συμπιεστές εντός της περιεχομένης γωνίας, εντός του V δηλαδή του κινητήρα, μια γωνία 120 μοιρών για χαμηλό κέντρο βάρους και καλύτερη φυσικά χωροταξία.
Ο κινητήρας αυτός υπέστη “δίαιτα” για τη σεζόν του 2025, εμφανίζοντας αναπόφευκτα κάποια μικρά προβλήματα αξιοπιστίας.
Σημειωτέον ότι η Ferrari 499 p, ως υβριδικό Hypercar, φέρει μπροστά (εξυπηρετώντας έτσι την καλύτερη κατανομή βάρους) έναν ηλεκτροκινητήρα απόδοσης 292 ίππων, αγγίζοντας έτσι όσον αφορά τη συνολική θεωρητική ισχύ τους 982 ίππους. Ο ηλεκτροκινητήρας επεμβαίνει από τα 190 χλμ./ώρα και πάνω οπότε και μπαίνει η επιλεκτική τετρακίνηση που προσδίδει στην 499 μια αξιοζήλευτη οδική συμπεριφορά κατά τη διαγραφή των ταχέων καμπών, καθώς και κορυφαία οδηγισιμότητα και αξιοποίηση των κορυφαίων ελαστικών της Michelin.
Η αεροδυναμική ανάλυση – Superior Aerodynamics
Το μεγάλο μυστικό της ήδη πολυνίκους του Λε Μαν, Ferrari 499 p, είναι η εσωτερική τεθλασμένη πτέρυγα στον εμπρόσθιο άξονα, με από ένα nolder εκατέρωθεν, με στόχο την καταπολέμηση της υποστροφής κατά την είσοδο στις στροφές.
Το δάπεδο, προκειμένου να μην… απογειώνεται στις τεράστιες ευθείες του Λε Μαν είναι εξαιρετικά ευμεγέθες και τεθλασμένο στην εμπρόσθια περιοχή του.
Η 499 είναι “στημένη” για τις ανοικτές πίστες, με πολύ μακρύ μεταξόνιο, χυτές γραμμές αμαξώματος και πολύ χαμηλή οπισθέλκουσα, όπως επιβεβαιώνουν οι απόλυτες τελικές ταχύτητες στις τεράστιες ευθείες του Λε Μαν.
Ενδιαφέροντα είναι και τα ανοίγματα στους θόλους και στα στηρίγματα της τριπλάνας (με deflecting pin - ή shark fin όπως το γνωρίζουμε στη Formula 1 - στο κέντρο για καλύτερη κατανομή του αέρα και αυξημένες τελικές ταχύτητες) πίσω αεροτομής με στόχο τον περιορισμό των φαινομένων τυρβώδους ροής. Και πράγματι η Ferrari 499 p διαθέτει ανώτερη αεροδυναμική, προσεγγίζοντας με τον Καλάντο τα 366,4 χλμ./ώρα στις 24 ώρες του Λε Μαν το 2025...
|
|
|
Όσον αφορά, κλείνοντας, τις αναρτήσεις, αυτές υπόκεινται σε συνεχές “fine tuning” τα τελευταία τρία χρόνια, προσεγγίζοντας έτσι κορυφαία αξιοποίηση ελαστικών...
- Written by Σπύρος Πέττας
Η Ανατομία του ανεπανάληπτου θριάμβου της Ferrari στο Wec: οι 25 τίτλοι της Scuderia στους αγώνες αντοχής...
του Σπύρου Πέττα
Οι μύστες γνωρίζουν ότι η Ferrari έγινε αυτό που έγινε τη δεκαετία του 1940 και του 1950 χάρη και μόνο στους εκπληκτικούς αγώνες αντοχής και όχι χάρη στη μίζερη, τότε και τώρα, Formula 1.
Μια νίκη πάνω από όλες: το 1949 ο “dromedario” Λουίτζι Κινέτι, όπως τον αποκαλούσε και κάπως ειρωνικά ο μεγάλος Δράκος (Drake) του Μαρανέλο, Έντζο Φεράρι, οδηγεί για 22 συναπτές ώρες μια απροετοίμαστη από το εργοστάσιο Ferrari 166 mm με δίλιτρο V12 κινητήρα και νικά το πρώτο μεταπολεμικό Λε Μαν. Μια νίκη που ουσιαστικά έβαλε τη Ferrari στον χάρτη της υψηλής αυτοκίνησης…
To Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σπορ, όπως αποκαλούνταν το Wec τότε, θεσπίστηκε μόλις το 1953 παρότι η Ferrari είχε κυριαρχήσει στους αγώνες αντοχής χάρη στις 250 s και 250 mm και το 1952… To 1953 η Ferrari εξακολουθεί και κυριαρχεί χάρη στην ανοικτή και κλειστή 340 mm και κατακτά τον πρώτο τίτλο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σπορ…
Το 1954 έρχεται η ώρα της τρομερής Ferrari 375 mm και 375 Plus, που νικά σε Καρέρα Παναμερικάνα, Λε Μαν και Νίρμπουργκρινγκ (στην “πράσινη κόλαση” Νορντσλάιφε) και η Scuderia εξασφαλίζει έναν ακόμη τίτλο.
Το 1956 έρχεται πάλι η ώρα της Ferrari 860 Monza με νίκη των Φάντζιο – Καστελότι στις 12 ώρες του Σίμπρινγκ στη Φλόριντα, και ένας ακόμη κυρίαρχος - άνετος τίτλος είναι γεγονός.
Όπως άλλωστε και το 1957, με τις Ferrari 315 s και 335 s με την τελευταία μάλιστα νίκη του γηραιού Πιέρο Ταρούφι στα τελευταία περίφημα Μίλε Μίλια. Από τα δέκα μεταπολεμικά Μίλε Μίλια που διεξήχθησαν, η Scuderia, χαρακτηριστικά αναφέρουμε, κατέκτησε τα οκτώ…
Το 1958 κάνει το ντεμπούτο της η πρώτη έκδοση της 250 Testa Rossa και κυριαρχεί άνετα κατακτώντας έναν ακόμη τίτλο.
Επιτυχία που επαναλήφθηκε το 1960 (με την tr60), 1961 (με τη 250 Tr61) και 1962 (με την αμίμητη 330 tri, που μέχρι σήμερα παραμένει το τελευταίο αγωνιστικό με τον – V12 - κινητήρα τοποθετημένο μπροστά που νικά στο Λε Μαν).
Το 1963 έρχεται το πλήρωμα του χρόνου και ο V12 κινητήρας (του μεγάλου Τζοακίνο Κολόμπο - με δύο πλέον εκκεντροφόρους επικεφαλής αντί για έναν που είχε μέχρι πρότινος) από τοποθετημένος μπροστά, μεταφέρεται κεντρικά σε ένα εκπληκτικό και καινοτόμο αγωνιστικό πρωτότυπο με ένα κυρίαρχο αεροδυναμικό τρικ στην ουρά, τη Ferrari 250 P. Στο τιμόνι της 250 P κατακτάται η νίκη στο Λε Μαν, στο Σίμπρινγκ και στο Νίρμπουργκρινγκ και ένας ακόμη τίτλος προστίθεται στην τροπαιοθήκη του Μαρανέλο…
Το 1964 έπεται συνέχεια με την εξέλιξη 275 P και το 1965 έρχεται η… αποθέωση. Εκείνη τη χρονιά ο τίτλος γενικής των πρωτοτύπων δεν κατακτάται από τη Ferrari, αλλά το, ουσιαστικά, gt δρόμου 250-275 Le Mans της North American Racing Team (Nart), νικά, για έκτη συνεχόμενη φορά, τη γενική στο Λε Μαν, πάντα με τον V12 κινητήρα Colombo.
Το 1966 παρουσιάζεται η διαστημική Ferrari 330 P3, και το 1967 η, λίγο μεγαλύτερή της σε διαστάσεις, αδελφή, η τετράλιτρη 330 P4 του Μάουρο Φοργκέρι (με άμεσο ψεκασμό βενζίνης από τότε…), η οποία το 1967 πάντα παίρνει γλυκιά εκδίκηση για την ήττα στο Λε Μαν το 1966 από τη Ford, κυριαρχώντας στις 24 ώρες της Ντεϊτόνα…
Ένας ανεπανάληπτος θρίαμβος (ίσως ο μεγαλύτερος όλων των εποχών στην ιστορία της Scuderia μαζί με τον επίσης ανεπανάληπτο θρίαμβο στο βροχερό Λε Μαν του 2024 από την επική και αξεπέραστη σύγχρονη Ferrari 499 p) με τερματισμό στις τρεις πρώτες θέσεις σε σχηματισμό (νικητές οι Κρις Έιμον και Λορέντζο Μπαντίνι) που την επόμενη μέρα κάνει μεγάλη φιγούρα στα πρωτοσέλιδα όλων των μεγάλων εφημερίδων τότε της εποχής (με τον τίτλο “Ferrari Primo, Secondo, Terzo”)…
To 1967 οι Έιμον και Μπαντίνι νικούν και στα 1000 χλμ της Μόντσα, και η Ferrari κατακτά έναν ακόμη παγκόσμιο τίτλο, τον 11ο μέχρι στιγμής σε 15 χρόνια (για όσους αστοιχείωτους υποστηρίζουν ότι η Ferrari είναι… loser).
Το 1969 η αισθητικά άψογη Ferrari 312 p των Τζάκομο Καλίρι και Μάρκο Γιακοπόνι, παρολίγον να νικήσει στο Σίμπρινγκ, αλλά όπως και το 1970 με τη θηριώδη Ferrari 512 s, η Scuderia αντιμετωπίζει μεγάλες ατυχίες που τις στερούν επικές νίκες… Το 1971 η άρτια εξέλιξη της Ferrari 512 s, η Ferrari 512 m (όπου m για “modificata”) είναι ανώτερη ουσιαστικά της κτηνώδους Porsche 917, αλλά η ομάδα και ο Έντζο έχουν στραφεί στο 1972, οπότε οι κανονισμοί αλλάζουν άρδην.
Το 1972, η ευέλικτη Ferrari 312 pb με τον διαστημικό κινητήρα boxer 12, πλέον, του Μάριο Φοργκέρι, κατακτά τον 12ο παγκόσμιο τίτλο σε 21 χρόνια. Στο τέλος του 1973 έρχεται η λυπηρή αποχώρηση από το Wec υπό την επιρροή κάποιου Νίκι Ματίας Λάουντα...
Η σύγχρονη εποχή
Κι ερχόμαστε στη σύγχρονη εποχή όπου η Ferrari το 2022 ανακοινώνει πώς σε ένα χρόνο επιστρέφει έπειτα από 50 ολόκληρα χρόνια στην κορυφαία κατηγορία των αγώνων αντοχής, χάρη στην ισχυρή πολιτική βούληση του προέδρου Τζον Έλκαν και του τότε επικεφαλής των Attivita' Ferrari Competizioni GT, Αντονέλο Κολέτα.
Η Ferrari χάρη στους οδηγούς της έκανε έναν εξαίσιο αγώνα στο Μπαχρέιν, στον “τελικό” του Wec στο τελείωμα του 2025, αποσπώντας το πολυπόθητο 3-4-5 και πράττοντας αυτό ακριβώς που χρειαζόταν για να εξασφαλίσει με διαφαινόμενη άνεση τον τίτλο.
Μεγάλο μέρος των συγχαρητηρίων, ανήκει στους πιλότους της Ferrari, που σοφά διάλεξε ο μεγάλος scouter Αντονέλο Κολέτα, και που οδηγούν εξαίσια υποπίπτοντας σπάνια στο λάθος, χάρη και στην εξαιρετικά ευκολοοδήγητη εγγενή φύση του υπερόπλου τους, της, τρεις συνεχόμενες φορές νικήτριας στο Λε Μαν, Ferrari 499 p (φωτό).
Όλοι οδήγησαν εκπληκτικά, πραγματοποιώντας εξαιρετικά και θεληματικά προσπεράσματα (όπως του Φουόκο και του Καλάντο επί του τρομερά μαχητικού Δανού Μάλτε Γιάκομπσεν και επί των πολύ πιο ελαφριών ελέω BOP, Aston Martin Valkyrie) σε έναν αγώνα γεμάτο παγίδες και που έμοιαζε να μην έχει τελειωμό. Συγχαρητήρια λοιπόν στους Τζοβινάτσι, Πιεργκουίντι, Καλάντο, Φουόκο, Μολίνα, Νίλσεν, Κουμπίτσα, Χάνσον και Γιφέι Γιε (οι τρεις τελευταίοι θριαμβευτές στο Λε Μαν το 2025)...
Η Ferrari 499 p κατακτά λοιπόν τον τίτλο Οδηγών (για τους Αλεσάντρο Πιεργκουίντι, Αντόνιο Τζοβινάτσι και Τζέιμς Καλάντο) για πρώτη φορά στην ιστορία της Ferrari στο Wec, και Κατασκευαστών για 13η φορά καθώς ο τίτλος του 2025 έρχεται να προστεθεί στους 12 προαναφερθέντες των V12 Sport Prototipi.
Σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν οι τίτλοι στα GT, στη σύγχρονη εποχή του Wec (Κατασκευαστών τις χρονιές 2012, 2013, 2014, 2016, 2017, 2021 και 2022 και Οδηγών τις χρονιές 2013, 2017, 2021 και 2022 – οι τρεις τελευταίοι χάρη στους πολυνίκεις Πιεργκουίντι και Καλάντο και τη Ferrari 488 GTE), οπότε με απλά μαθηματικά φτάνουμε στους 25 συνολικά κατακτηθέντες παγκόσμιους τίτλους. Και άλλοι μυριάδες (η Ferrari 488 Gt3 επί παραδείγματι κατέκτησε πάνω από 500 νίκες και 110 εγχώριους και διεθνείς τίτλους, ενώ τις χρονιές 1962, 1963 και 1964 κατακτήθηκε ο παγκόσμιος τίτλος των Gt χάρη στην αμίμητη Ferrari 250 gto...) στο πολυσυλλεκτικό Πανόραμα των αγώνων Gt αντοχής.
Μεγάλη… loser η Ferrari.
- Written by Σπύρος Πέττας
Η ανατομία του τρίτου συνεχόμενου θριάμβου της Ferrari 499 p στο Le Mans
του Σπύρου Πέττα
Η Ferrari μετά τις κατατακτήριες δοκιμές όπου αντιμετώπισε προβλήματα και κίνηση, έδειχνε “τελειωμένη”. Ο hyperpoleman του 2023, Αντόνιο Φουόκο, ήταν μόλις 7ος, 1,1 δευτερόλεπτο αργότερος από την εκπληκτική hyperpole του Άγγλου Άλεξ Λιν, με την χρυσαφί Cadillac της Hertz team Jota, αναφέρουμε ενδεικτικά.
Το bop για τη Ferrari στο Λε Μαν, δεν ήταν καθόλου ευνοϊκό, έπειτα από τις τρεις συνεχόμενες νίκες σε Κατάρ, Ίμολα και Σπα για το Wec, εντός του 2025. Δεν ήταν πολύ βαριά, 1042 κιλά, τη στιγμή που η Alpine, αναφέρουμε ενδεικτικά, ήταν στα 1039 κιλά, ωστόσο το bop της Fia έκοψε από τις Ferrari 499 p, 2,9% ισχύ από τα 250 χλμ./ώρα και πάνω, κάτι πολύ κρίσιμο και επιδραστικό στο μυθικό σιρκουί του Μαν, με τις τεράστιες ευθείες, και τις ανοικτές καμπές.
Ο ρόλος της τετρακίνησης
Αυτή, σύμφωνα με το Balance of Performance (Bop), πάντα, μπαίνει από τα 190 χλμ./ώρα και πάνω, για τα Hypercar, Ferrari, Peugeot, Toyota, Aston Martin Valkyrie και συνιστά ένα ιδιαίτερα μεγάλο πλεονέκτημα στις ταχείες καμπές, όπως είναι αυτές με το όνομα της Porsche, στο τρίτο sector του Μαν.
Πανίσχυρη η 963
Η Porsche 963, ως πρωτότυπο LMDH με σασί της αμερικανοκαναδικής Multimatic, δεν διαθέτει τετρακίνηση, ενώ ο πίσω τοποθετημένος ηλεκτροκινητήρας, τής προκάλεσε πολλαπλά προβλήματα σχετικά με την ορθή κατανομή βάρους στο παρελθόν…
Ωστόσο αυτήν τη φορά όλα λειτούργησαν τέλεια για την Porsche. Ή σχεδόν τέλεια... Είχαν θυσιάσει τους τρεις πρώτους αγώνες του 2025, για να τα δώσουν όλα στο Λε Μαν με ευνοϊκό Bop, και είχαν αυξημένες τελικές με στόχο να χτυπήσουν τις 499 p… Για λίγα δευτερόλεπτα δεν τους βγήκε, ελέω Κουμπίτσα, Γιε και Χάνσον, που έκαναν κι αυτοί μια σχεδόν τέλεια εκτέλεση αγώνα. Ο... "smiling asassin" Κέβιν Έστρε, ιδίως, κόντεψε να νικήσει σχεδόν μόνος του τις Ferrari, και όντως υποσκέλισε τις δύο εργοστασιακές, που από τη νύχτα και μετά αντιμετώπισαν υπερθέρμανση του τρίλιτρου V6 biturbo των 690 ίππων.
Δίαιτα φέτος
Η Ferrari, βλέπετε, σε μια προσπάθεια να βελτιώσει περαιτέρω την κατανομή βάρους της 499, έκανε "δίαιτα", ελαφρώνοντας τον θερμικό κινητήρα, αλλά αυτό είχε ως αναπόφευκτη συνέπεια, όπως αναφέραμε πριν ξεκινήσει καν το πρωτάθλημα, να χαίρει λιγότερης αξιοπιστίας, και αυτό φάνηκε στο Λε Μαν, αλλά και στο Σπα και στην Ίμολα προηγουμένως.
Σε τέτοιο σημείο, ώστε ο Αλεσάντρο Πιεργκουίντι, που είχε την ανώτερη απόδοση από όλους τους πιλότους του μεγάλου αγώνα, να τονίζει ότι ακόμη και χωρίς το λάθος στον παράδρομο των πιτς, δύσκολα θα είχε νικήσει το νούμερο 51, εφόσον αντιμετώπιζε το πρόβλημα της υπερθέρμανσης του κινητήρα, ενώ το νούμερο 83 όχι…
Για τον Πιεργκουίντι (τον οποίο μετά τον μεγάλο αγώνα έσπευσε να παρηγορήσει ο μεγάλος σχεδιαστής της 499 p, ο αμίμητος Φερντινάντο Κανίτσο), ο Αντονέλο Κολέτα δήλωσε, απλά, ότι είναι ο πιλότος που στη μακρά και υπέρλαμπρη ιστορία της Scuderia Ferrari στους αγώνες αντοχής, είναι αυτός που έχει νικήσει περισσότερο. Όντως ο Πιεμοντέζος προσμετρά στο παλμαρέ του, μια νίκη στις 24 ώρες του Σπα (2021), δύο στις 24 ώρες της Ντεϊτόνα (2014, 2024), τρεις στις 24 ώρες του Λε Μαν (2019, 2021, 2023), μια στις 12 ώρες του Περσικού Κόλπου (2022), τρία παγκόσμια πρωταθλήματα Οδηγών (2017, 2021, 2022) και τέσσερα παγκόσμια πρωταθλήματα Κατασκευαστών (2016, 2017, 2021, 2022).
Και τώρα μετά την ακύρωση των Φουόκο, Μολίνα, Νίλσεν, επειδή έλλειπαν τέσσερις βίδες από την υποστήριξη της πίσω αεροτομής της 499 τους, και αυτή λύγιζε λίγα εκατοστά παραπάνω, μαζί με τους Τζοβινάτσι και Καλάντο, ανοίγει ο δρόμος για έναν ακόμη παγκόσμιο τίτλο, για τον μεγάλο Αλεσάντρο Πιεργκουίντι...