Written by Σπύρος Πέττας

Published: 11 March 2026

Ferrari F80: the Ultimate Review

του Σπύρου Πέττα

Η Lamborghini Murcielago LP640 είναι παιχνίδι δίπλα της…

1200 άλογα, εκ των οποίων τα 900 θερμικά από έναν τρίλιτρο V6 biturbo κινητήρα (με τα turbo εντός της περιεχομένης γωνίας 120 μοιρών – μια λύση επιτομή της μηχανολογίας για τα επόμενα 30 χρόνια) εσωτερικής καύσης που προέρχεται από το μηχανικό σύνολο της αξεπέραστης Ferrari 499 p, της πολυνίκους των 24 ωρών του Λε Μαν, και ένα αγωνιστικό που βάζει βάσιμη υποψηφιότητα για το καλύτερο όλων των εποχών ξεπερνώντας τις Porsche 917 και 956.

Ενεργητικές εμπρόσθια και πίσω ανάρτηση για απόλυτο κράτημα και εξαιρετική αξιοποίηση των κορυφαίων ελαστικών της Michelin που εξελίχθηκαν ειδικά για το Hypercar της Ferrari.

Εξελιγμένα φρένα – “άγκυρες” με ειδικές και καινοτόμες κατασκευαστικές τεχνικές των στρώσεων ανθρακονημάτων από την κορυφαία Brembo…

Δύο ηλεκτροκινητήρες, ένας εμπρόσθιος MGU-K (ήτοι Kers: Kinetic Energy Recovery System – για καλύτερη κατανομή βάρους και τετρακίνηση) και ένας πίσω - MGU-H που παίρνει κίνηση από τα turbo, και μαζί αποδίδουν συνολικά 300 ηλεκτρικά άλογα.

Επίσης, άφθονα ηλεκτρονικά (προέλευσης F1 – η απόδοση της ηλεκτρικής ισχύος υπαγορεύεται από το οδηγικό στιλ του πιλότου), που βάζουν ράγες στο δρόμο της F80, καθώς γλιστρά προοδευτικά (βλέπε φωτό) και ενεργητική πίσω πτέρυγα. S-Duct στο ρύγχος και splitter που αποδίδουν 1000 κιλοπόντ αεροδυναμικού φορτίου στα 250 χ.α.ω. και τελική ταχύτητα που ξεπερνά τα 360 χ.α.ω.

Το μονοκοκ, φυσικά, σασί είναι από ανθρακονήματα και άλλα εξωτικά υλικά και δύο αλουμινένια υποπλαίσια που βιδώνονται στο κύριο με βίδες τιτανίου.

Και φυσικά (αμφιλεγόμενο) ντιζάιν που παραπέμπει στην 499 p…

Καλώς όρισες F80. Θα αφήσεις εποχή...

Written by Σπύρος Πέττας

Published: 24 November 2021

Ηλεκροκινητήρες; Εξηλεκτρισμός; Υβριδοποίηση; Μα τί αηδίες είναι αυτές! Η Ferrari το πιστοποιεί με το νέο ατμοσφαιρικό υπερόπλο της...

του Σπύρου Πέττα

Υπό την προεδρία του Τζον Έλκαν, η Ferrari, αν εξαιρέσουμε τη Formula 1, διανύει μια από τις πιο συναρπαστικές περιόδους της ιστορίας της.

Να'ναι η κοσμοϊστορικής σημασίας για την αυτοκίνηση επιστροφή της Scuderia στις 24 ώρες του Λε Μαν με ένα Hypercar το 2023; Να'ναι η κατάκτηση ενός ακόμη παγκόσμιου τίτλου από την 488 GTE Evo στο WEC επί των Porsche 911 το 2021 συν την τρομερή διπλή επικράτηση κλάσης στις 24 ώρες του Λε Μαν την ίδια χρονιά από το ίδιο πολύνικες αγωνιστικό; Να'ναι το γεγονός ότι η Ferrari διανύει την καλύτερη εμπορικά στιγμή της ιστορίας της μοσχοπουλώντας τα αυτοκίνητα παραγωγής και έχοντας εξασφαλίσει το 38% των συνολικών εσόδων της Formula 1 της επόμενης πενταετίας;

Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι η πανέμορφη Daytona SP3 θα βγει σε 599 κομμάτια, η αξία της φτάνει συν τους φόρους τα δύο εκατομμύρια ευρώ και έχουν προπωληθεί όλα ή σχεδόν όλα!

Προσήλωση στον V12

Η Daytona SP3 σηματοδοτεί την εδώ και πολλά χρόνια επιστροφή στον κεντρικά τοποθετημένο ατμοσφαιρικό V12 απόδοσης 840 ίππων (από 6,5 λίτρα στις 9.250 σ.α.λ. με το μέγιστο ρυθμό περιστροφής στις 9.500 σ.α.λ.), καθιστώντας την ως το ισχυρότερο μη ηλεκτροκίνητο ατμοσφαιρικό όχημα της ιστορίας της. Όπως ακριβώς η θρυλική Ferrari 330 P4 από την οποία εμπνεύστηκε και η οποία το 1967 είχε κάνει το ιστορικό 1-2-3 στις 24 ώρες της Ντεϊτόνα διαλύοντας τον εγχώριο ανταγωνισμό των Ford GT40 και Chaparral. Τότε πρώτοι είχαν τερματίσει οι Κρις Έιμον και Λορέντζο Μπαντίνι με μια ανοικτή 330 Ρ4 (νούμερο 23), δεύτεροι, σε σχηματισμό, οι Λοντοβίκο Σκαρφιότι και Μάικ Παρκς με μια κλειστή 330 P3/4 (ν.24) και τρίτοι, πάντα σε σχηματισμό, οι Πέντρο Ροντρίγκεζ και Ζαν Γκισέ με μια κλειστή 412 Ρ της θρυλικής Nart (North American Racing Team, ν.26) του Λουίτζι Κινέτι.

Τα χρώματος μπλε καθίσματα της Daytona SP3 (όπως στις αγωνιστικές εκδόσεις της Testa Rossa, 250 Testa Rossa, Tr60, Tr61 και 330 TRI) είναι ενσωματωμένα στο αμάξωμα αντί για το πλαίσιο από ανθρακονήματα. Το μοτέρ “σκάβει” με 697 νιουτόμετρα ροπής στις 7.250 σ.α.λ. εξασφαλίζοντας μια τελική που προσεγγίζει τα... 340 χλμ./ώρα!

Η αεροδυναμική απόδοση είναι, τέλος, κορυφαία, χωρίς να έχουν χρησιμοποιηθεί ενεργητικά βοηθήματα!...

Written by Σπύρος Πέττας

Published: 10 March 2026

Και ο διάβολος έπλασε τη Ferrari F40...

του Σπύρου Πέττα

Ποιά Enzo; Αδιάφορη και… άσχημη, ίσως και επειδή ο τέως πρόεδρος της Ferrari Λούκα Ντι Μοντεζέμολο απαγόρευσε την αγωνιστική εμπλοκή της στην κατηγορία GT1. Η F50 GT1 είναι ένα όνειρο απατηλό και επρόκειτο να συμμετάσχει στο πρωτάθλημα FIA-GT, όπου το 1996 θα έδινε τιτανομαχίες με τις Mercedes CLK GT1, και Porsche 911 GT1 και τις… χάσαμε κι εμείς («τα αγωνιστικά που νικάνε γίνονται αυτομάτως όμορφα», τάδε έφη Έντζο Φεράρι).

To απόλυτο supercar της Ferrari στη συνείδηση των αυτοκινητιστών είναι η F40. Το σύμβολο των σύγχρονων ναυαρχίδων της Scuderia.

“Godfather”

«Νονός» της ο μεγάλος Ιταλός δημοσιογράφος, γνωστός για τη συγκλονιστική βιογραφία του Φεράρι, «Ferrari l’unico» – «Φεράρι ο μοναδικός», ο Τζίνο Ρανκάτι. – «Πώς θα την ονομάσουμε»; Τον ρώτησε ο Έντζο που διατηρούσε με τον Ρανκάτι, όπως και με τους… περισσοτέρους, μια σχέση «αγάπης – μίσους». «Forty, Ferrari Forty για να τιμήσετε την αμερικανική αγορά (σ.σ.: δεν είναι τυχαίο ότι στο μουσείο της Ferrari πολλοί επισκέπτες έρχονται από την Καλιφόρνια και τη Φλόριντα…)» του απάντησε ο Ρανκάτι και το… μυστήριο της «βάπτισης» είχε τελεσθεί…

Το ντεμπούτο

Η F40 λανσαρίστηκε στις 21 Ιουλίου του 1987, στον εορτασμό των σαράντα χρόνων της εταιρείας, προκαλώντας θύελλα ενθουσιασμού από δημοσιογράφους και κοινό. Ο Φεράρι το 1986, δύο χρόνια πριν το θάνατό του ζήτησε από τους σχεδιαστές του τομέα αυτοκινήτων παραγωγής να φτιάξουν «το καλύτερο αυτοκίνητο του κόσμου». «Αυτή είναι η F40 – είχε δηλώσει στους δημοσιογράφους στο Μαρανέλο στο λανσάρισμά της – και είναι ένα αυτοκίνητο επάξιο του εορτασμού των 40 χρόνων της εταιρίας. Ένα χρόνο πριν είχα ζητήσει να ετοιμάσουν το καλύτερο αυτοκίνητο του κόσμου. Τώρα, το αυτοκίνητο αυτό είναι έτοιμο» αναφώνησε αποφασιστικά, ίσως και διαισθανόμενος το θάνατο που παραμόνευε… Η F40 ήταν το τελευταίο «χτύπημα με γάντι» που έδινε ο Γέρος στον κόσμο της αυτοκίνησης, πριν το θάνατό του, τον Αύγουστο του 1988.

Και ήταν ακόμη μια τρανή απόδειξη ότι στη Ferrari η τεχνογνωσία της Formula 1 μεταφέρεται σύντομα στα αυτοκίνητα παραγωγής, καθώς η F40 έφερε turbo κινητήρα 3 λίτρων με απόδοση 478 ίππων στις 7.000 σ.α.λ. Από το 1980 η Scuderia είχε ξεκινήσει να τρέχει με turbo κινητήρες (V6 ενάμιση λίτρου), ακολουθώντας το παράδειγμα της Renault στη Formula 1 και αυτοί οι κινητήρες πέρασαν σύντομα στην παραγωγή (σε V8 διάταξη), στις 208 Gtb turbo, 308 Gtb turbo και στη 288 GTO, την προκάτοχο της F40. Κατόπιν, όταν από το 1989 και μετά οι κανονισμοί τους υποχρέωσαν να επιστρέψουν στα ατμοσφαιρικά μηχανικά σύνολα (V12 3,5 λίτρων), οι διάφορες 512 Testarossa, F512M, 456 Gt, 550 Maranello, F50 κ.λπ. έφεραν πλέον ατμοσφαιρικούς V12 κινητήρες.

Η F40 εκπλήσσει με τη… λιτή «κακία» των γραμμών της με σήμα κατατεθέν το τεράστιο πίσω σπόιλερ. Το σασί της ήταν σωληνωτό (σωλήνες ευρείας διαμέτρου από κράμα αλουμινίου) επενδυμένο με πάνελ από κέβλαρ και ανθρακονήματα.

Με σεβασμό

Η F40 στην οδήγηση είναι απόλυτη, «κακιά», επιθετική, αυταρχική. Δεν συγχωρεί τα λάθη και την έλλειψη σεβασμού και έτσι σού τον κερδίζει χωρίς ιδιαίτερες χρονοτριβές. Απαιτεί… ιδρώτα, προσπάθεια και συνεργασία. Εάν την οδηγήσεις προοδευτικά, τότε σε εκπλήσσει με το «απλόχερο» – άφθονο κράτημα της, με το σταθερό πέσιμο στα πανίσχυρα φρένα που πολλές φορές σε κάνουν να φτάσεις «κρεμασμένος» στην κορυφή της στροφής – έχοντας «αναιμική» ταχύτητα δηλαδή – ενώ ακολουθούν ομαλές προοδευτικές επιταχύνσεις στις εξόδους. «Έμπαινα με εξωφρενικά πολλά χιλιόμετρα στις στροφές, υπερβολικά για τα γούστα μου, έστριβα και επιτάχυνα ξανά σαν να μην είχε συμβεί τίποτε. Η F40 γίνεται γλυκιά ακόμη και αν τη μεταχειριστείς γλυκά και αργά. Κανένα ξέσπασμα, καθόλου έλλειψη ροπής στις χαμηλές στροφές… Δοκιμάστε να «σανιδώσετε» με μια 288 GTO στις 4.000 σ.α.λ. θα λάβετε την αίσθηση μιας αργής και κατόπιν εκρηκτικής αντίδρασης. Κάντε το ίδιο με μια F40 και η αντίδραση είναι άμεση και προοδευτική» είχε γράψει ο Ντένις Σεϊμανάιτις στις γραμμές του αμερικανικού «Road and Track»…

Χάρη στα ηλεκτρονικά του turbo και της τροφοδοσίας (Weber Marelli), οι τεχνικοί της Ferrari κατάφεραν να επιτύχουν ομαλή προοδευτική επιτάχυνση ήδη από τις χαμηλές στροφές, χωρίς «turbo lag» και αυτό αποτέλεσε την ειδοποιό διαφορά με την προκάτοχο 288 GTO, που με τη σειρά της διέθετε κι αυτή εντυπωσιακά «ζυγισμένο» στήσιμο, ίσως ακόμη πιο «ζυγισμένο» από αυτό της F40.

Στους αγώνες

Η F40 έτρεξε και στους αγώνες, στην ακόμη πιο ακραία έκδοσή της, την F40 «Le Mans» και την ακόλουθη F40 GTE, που προετοίμασε αμφότερες ο επίσημος βελτιωτικός οίκος της Ferrari, αυτός του Τζουλιάνο Μικελότο στην Πάντοβα. Στο πρωτάθλημα GT Πρωτοτύπων Βορείου Αμερικής, την περίφημη IMSA (International Motorsport Association), έτρεξε το 1989-1990 υπό την αιγίδα της Ferrari Γαλλίας του Σαρλ Πότσι οδηγούμενη μεταξύ άλλων από τους… Ζαν Αλεζί, Χάρλεϊ Χέιγουντ (από τους μετρημένους στα δάκτυλα που έχουν νικήσει σε Λε Μαν, Σίμπρινγκ και Ντεϊτόνα…), Ζαν Πιέρ Ζαμπουίγ (νικητής του πρώτου Grand Prix με μονοθέσιο με κινητήρα… turbo, τη Renault RS01 στην Ντιζόν το 1979) και Ολιβέρ Γκρουγιάρ, αλλά δεν μπορούσε να κάνει κάτι για τα κτηνώδη τετρακίνητα Audi Quattro Silhouette και περιοριζόταν στην τρίτη θέση της κλάσης των GT. Οι της Ferrari διαμαρτύρονταν τότε για τους επιβαρυντικούς για την F40 “IMSA” κανονισμούς…

Τα επόμενα τρία χρόνια υπήρξε «πάγωμα» της εξέλιξης, αλλά το 1994, έπειτα από πρωτοβουλία του «animateur» του προγράμματος F40 GT, Λουτσιάνο Ντε Λα Νότσε, μετεξελίχθηκε στην F40 GTE («GTEvoluzione») και νίκησε στο πρωτάθλημα BPR, τον πρόδρομο του FIA-GT στο Άντερστορπ της Σουηδίας, το 1995 και το 1996. Αντίπαλός της όχι άλλη από την κατά πολύ νεότερη, τη «διαστημική» McLaren F1 GTR. Η «γέρικη καρδιά» της F40 το έλεγε ακόμη…

Σε έκδοση παραγωγής, η F40 αρχικά επρόκειτο να παραχθεί σε 800 μονάδες αλλά έφτασε τις 950 λόγω της ξέφρενης ζήτησης. Σήμερα, συνιστά ένα «καλτ» συλλεκτικό υπεραυτοκίνητο που έχει καθιερωθεί στην κοινή συνείδηση και κυριαρχεί στις φαντασιώσεις των απανταχού αυτοκινητιστών...

Written by Σπύρος Πέττας

Published: 17 November 2021

Του Σπύρου Πέττα

Στη ζωή θέλω να ξεχωρίζω. Να είμαι αντισυμβατικός. Και, γιατί όχι, να μου γίνονται που και που και τα χατίρια.

Aν ήταν να έπαιρνα λοιπόν κι εγώ, ή μάλλον να μου κάνανε δώρο γιατί δεν θα έπαιρνα τώρα που το σκέφτομαι ποτέ - ένα... SUV, ξέρετε τώρα, από τα... Stupid Unfriendly, Unused (στο χώμα) Vehicles of L.A. («Lekanopedion Attikis»), ε λοιπόν αυτό δεν θα ήταν ούτε Qasqai, ούτε Maverick, ούτε X5, ούτε Cayenne, ούτε Ssan Young, ούτε ML350, ούτε Hummer, ούτε Rexton, ούτε... Vrexton, παρά κάτι ξεχωριστό.

Κάτι περιορισμένης παραγωγής (301 κομμάτια), κλασικό (1986), με... πάμπολλα άλογα (450), V12... Countach («Κούντατς») αρκετών λίτρων (5,1) και με καρμπιρατέρ (Weber) για να βγάζει ήχο με... μπουρμπουλήθρες. Και με απαράμιλλο ιταλικό στιλ...

Το Lamborghini LM («Lamborghini Militare») 002 τα έχει όλα αυτά. Και... ιδανικά, στα πιο τρελά όνειρά μου, εφοδιασμένο με ένα... μυδράλιο και ένα... μπαζούκας στην οροφή, έτσι για να μη μου κολλάει κανείς – όχι ότι είμαι κακό παιδί κι έχω άσχημες προθέσεις, ούτε... μιλιταριστής – κάθε άλλο - αλλά ο κόσμος, ξέρετε τώρα, έχει αγριέψει...

Και θα επιδεικνύω τη νέα ελληνική κουλτούρα που με διατρέχει... Δυσκολεύομαι να παρκάρω στο... μετρό ή στο... Κολωνάκι μετά τα μεσημεριανά μου... ψώνια; Κανένα πρόβλημα... «Τσαλαπατάω» τα... μιαρά – «αντίπαλα» αυτοκινητάκια και η θέση του πάρκινγκ ανακαλύφθηκε ως εκ θαύματος...

Δυσκολεύομαι να παρκάρω στην αγαπημένη μου παραλία το καλοκαίρι με τον καύσωνα; No… problemo (δεν είναι λάθος – είναι νέα γλώσσα τα... spanglish, ο Θεός να την κάνει)… Θα προσφέρω θέαμα στους λουόμενους εκτοξεύοντας... fireballs με... μείγμα από... Land Cruiser και... Atos στη θάλασσα – φτάνει να μην είναι τα δικά τους...

Το LM002 με τα κολοσσιαία 325άρια Pirelli Scorpio λάστιχα με το... 65άρι προφίλ με κάνει να νιώθω σαν... Μαχαραγιάς πάνω σε... ελέφαντα περνώντας με περισσή άνεση πάνω από τις... λακκούβες ή καθώς ισοπεδώνω τα... πεζοδρόμια (κορυφαία κριτήρια αγοράς SUV στην Ελλάδα). Η άνεση και η πολυτέλειά του, τόσο στο εσωτερικό, όσο και... «to ride» είναι απρόσμενες...

Και βέβαια είναι «αντρικό». Πεντάλ και μοχλός ταχυτήτων θέλουν δύναμη και συντονισμό. Η ανταπόδοση όμως είναι άμεση. Το LM002 σου παρέχει αξιοθαύμαστο feeling και στα «περνά» όλα. Σαν έναν ογκώδη, τσαπατσούλη, πλην πιστό σκύλο...

Ευρωπαϊκός πολιτισμός...

Με το LM002 θα επιδεικνύω τον... ευρωπαϊκό πολιτισμό μου ανοίγοντας δρόμο σε όποιον θέλει να με προσπεράσει, καθώς ο όγκος του μπορεί να... υποκαθιστά τον... ανδρισμό μου, αλλά δεν μου δίνει και το δικαίωμα να «εξουσιάζω το δρόμο» κλείνοντας και εμποδίζοντας οτιδήποτε είναι... γρηγορότερο και... μικρότερο...

Αλλά το καλύτερο με το νέο μου δώρο είναι ο ήχος και οι επιδόσεις... Θέλω να τρέξω και με... παρενοχλεί μια... «έρμη» Cayenne στην Κηφισίας; No… problemo εκ νέου... Η ροπή, βλέπετε, είναι άφθονη «παντού» εξασφαλίζοντας στο «πράγμα» εκρηκτικές επιταχύνσεις παρά τους τρεις τόνους μάζας του.

Με τα 450 καθαρόαιμα ιταλικά άλογα να ξεχύνονται από τα 5,1 λίτρα του V12 Countach, ο... κακομοίρης με την Cayenne θα φάει τη λάσπη μου, ή ακόμη καλύτερα και την... άμμο μου, καθώς το LM002 σχεδιάστηκε με προορισμό την έρημο, και, ούτως ή άλλως, οι συνθήκες στο «L.A.» δεν απέχουν και πολύ από αυτές της Σαχάρας το καλοκαίρι πλέον...

Όσο για το Hummer; Αφήστε το, τέτοια θα τα τρώω για πρωινό, δεν το συζητώ καν... Δεν έχω να ζηλέψω τίποτε σε όγκο και μπορώ να αντιμετωπίσω κλίση έως και 120%. Εδώ οι Αμερικανοί ήταν τόσο... κομπλεξάρες ή μάλλον ανίδεοι που σε ένα SUV βρήκαν να δοκιμάσουν εκρηκτικά στο Ιράκ, και αυτό ήταν ένα... LM002 ειδική έκδοση, κατοχής ενός εκ των γιων του Σαντάμ! Δεν έπαιρναν ένα Hummer της σειράς οι ηλίθιοι! Όπως και με την εισβολή γενικότερα, μονάχα μετά κατάλαβαν τί είχαν κάνει...

Τεχνικά Χαρακτηριστικά Lamborghini LM002 (1986)