Η Ανατομία του ανεπανάληπτου θριάμβου της Ferrari στο Wec: οι 25 τίτλοι της Scuderia στους αγώνες αντοχής...
του Σπύρου Πέττα
Οι μύστες γνωρίζουν ότι η Ferrari έγινε αυτό που έγινε τη δεκαετία του 1940 και του 1950 χάρη και μόνο στους εκπληκτικούς αγώνες αντοχής και όχι χάρη στη μίζερη, τότε και τώρα, Formula 1.
Μια νίκη πάνω από όλες: το 1949 ο “dromedario” Λουίτζι Κινέτι, όπως τον αποκαλούσε και κάπως ειρωνικά ο μεγάλος Δράκος (Drake) του Μαρανέλο, Έντζο Φεράρι, οδηγεί για 22 συναπτές ώρες μια απροετοίμαστη από το εργοστάσιο Ferrari 166 mm με δίλιτρο V12 κινητήρα και νικά το πρώτο μεταπολεμικό Λε Μαν. Μια νίκη που ουσιαστικά έβαλε τη Ferrari στον χάρτη της υψηλής αυτοκίνησης…
To Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σπορ, όπως αποκαλούνταν το Wec τότε, θεσπίστηκε μόλις το 1953 παρότι η Ferrari είχε κυριαρχήσει στους αγώνες αντοχής χάρη στις 250 s και 250 mm και το 1952… To 1953 η Ferrari εξακολουθεί και κυριαρχεί χάρη στην ανοικτή και κλειστή 340 mm και κατακτά τον πρώτο τίτλο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σπορ…
Το 1954 έρχεται η ώρα της τρομερής Ferrari 375 mm και 375 Plus, που νικά σε Καρέρα Παναμερικάνα, Λε Μαν και Νίρμπουργκρινγκ (στην “πράσινη κόλαση” Νορντσλάιφε) και η Scuderia εξασφαλίζει έναν ακόμη τίτλο.
Το 1956 έρχεται πάλι η ώρα της Ferrari 860 Monza με νίκη των Φάντζιο – Καστελότι στις 12 ώρες του Σίμπρινγκ στη Φλόριντα, και ένας ακόμη κυρίαρχος - άνετος τίτλος είναι γεγονός.
Όπως άλλωστε και το 1957, με τις Ferrari 315 s και 335 s με την τελευταία μάλιστα νίκη του γηραιού Πιέρο Ταρούφι στα τελευταία περίφημα Μίλε Μίλια. Από τα δέκα μεταπολεμικά Μίλε Μίλια που διεξήχθησαν, η Scuderia, χαρακτηριστικά αναφέρουμε, κατέκτησε τα οκτώ…
Το 1958 κάνει το ντεμπούτο της η πρώτη έκδοση της 250 Testa Rossa και κυριαρχεί άνετα κατακτώντας έναν ακόμη τίτλο.
Επιτυχία που επαναλήφθηκε το 1960 (με την tr60), 1961 (με τη 250 Tr61) και 1962 (με την αμίμητη 330 tri, που μέχρι σήμερα παραμένει το τελευταίο αγωνιστικό με τον – V12 - κινητήρα τοποθετημένο μπροστά που νικά στο Λε Μαν).
Το 1963 έρχεται το πλήρωμα του χρόνου και ο V12 κινητήρας (του μεγάλου Τζοακίνο Κολόμπο - με δύο πλέον εκκεντροφόρους επικεφαλής αντί για έναν που είχε μέχρι πρότινος) από τοποθετημένος μπροστά, μεταφέρεται κεντρικά σε ένα εκπληκτικό και καινοτόμο αγωνιστικό πρωτότυπο με ένα κυρίαρχο αεροδυναμικό τρικ στην ουρά, τη Ferrari 250 P. Στο τιμόνι της 250 P κατακτάται η νίκη στο Λε Μαν, στο Σίμπρινγκ και στο Νίρμπουργκρινγκ και ένας ακόμη τίτλος προστίθεται στην τροπαιοθήκη του Μαρανέλο…
Το 1964 έπεται συνέχεια με την εξέλιξη 275 P και το 1965 έρχεται η… αποθέωση. Εκείνη τη χρονιά ο τίτλος γενικής των πρωτοτύπων δεν κατακτάται από τη Ferrari, αλλά το, ουσιαστικά, gt δρόμου 250-275 Le Mans της North American Racing Team (Nart), νικά, για έκτη συνεχόμενη φορά, τη γενική στο Λε Μαν, πάντα με τον V12 κινητήρα Colombo.
Το 1966 παρουσιάζεται η διαστημική Ferrari 330 P3, και το 1967 η, λίγο μεγαλύτερή της σε διαστάσεις, αδελφή, η τετράλιτρη 330 P4 του Μάουρο Φοργκέρι (με άμεσο ψεκασμό βενζίνης από τότε…), η οποία το 1967 πάντα παίρνει γλυκιά εκδίκηση για την ήττα στο Λε Μαν το 1966 από τη Ford, κυριαρχώντας στις 24 ώρες της Ντεϊτόνα…
Ένας ανεπανάληπτος θρίαμβος (ίσως ο μεγαλύτερος όλων των εποχών στην ιστορία της Scuderia μαζί με τον επίσης ανεπανάληπτο θρίαμβο στο βροχερό Λε Μαν του 2024 από την επική και αξεπέραστη σύγχρονη Ferrari 499 p) με τερματισμό στις τρεις πρώτες θέσεις σε σχηματισμό (νικητές οι Κρις Έιμον και Λορέντζο Μπαντίνι) που την επόμενη μέρα κάνει μεγάλη φιγούρα στα πρωτοσέλιδα όλων των μεγάλων εφημερίδων τότε της εποχής (με τον τίτλο “Ferrari Primo, Secondo, Terzo”)…
To 1967 οι Έιμον και Μπαντίνι νικούν και στα 1000 χλμ της Μόντσα, και η Ferrari κατακτά έναν ακόμη παγκόσμιο τίτλο, τον 11ο μέχρι στιγμής σε 15 χρόνια (για όσους αστοιχείωτους υποστηρίζουν ότι η Ferrari είναι… loser).
Το 1969 η αισθητικά άψογη Ferrari 312 p των Τζάκομο Καλίρι και Μάρκο Γιακοπόνι, παρολίγον να νικήσει στο Σίμπρινγκ, αλλά όπως και το 1970 με τη θηριώδη Ferrari 512 s, η Scuderia αντιμετωπίζει μεγάλες ατυχίες που τις στερούν επικές νίκες… Το 1971 η άρτια εξέλιξη της Ferrari 512 s, η Ferrari 512 m (όπου m για “modificata”) είναι ανώτερη ουσιαστικά της κτηνώδους Porsche 917, αλλά η ομάδα και ο Έντζο έχουν στραφεί στο 1972, οπότε οι κανονισμοί αλλάζουν άρδην.
Το 1972, η ευέλικτη Ferrari 312 pb με τον διαστημικό κινητήρα boxer 12, πλέον, του Μάριο Φοργκέρι, κατακτά τον 12ο παγκόσμιο τίτλο σε 21 χρόνια. Στο τέλος του 1973 έρχεται η λυπηρή αποχώρηση από το Wec υπό την επιρροή κάποιου Νίκι Ματίας Λάουντα...
Η σύγχρονη εποχή
Κι ερχόμαστε στη σύγχρονη εποχή όπου η Ferrari το 2022 ανακοινώνει πώς σε ένα χρόνο επιστρέφει έπειτα από 50 ολόκληρα χρόνια στην κορυφαία κατηγορία των αγώνων αντοχής, χάρη στην ισχυρή πολιτική βούληση του προέδρου Τζον Έλκαν και του τότε επικεφαλής των Attivita' Ferrari Competizioni GT, Αντονέλο Κολέτα.
Η Ferrari χάρη στους οδηγούς της έκανε έναν εξαίσιο αγώνα στο Μπαχρέιν, στον “τελικό” του Wec στο τελείωμα του 2025, αποσπώντας το πολυπόθητο 3-4-5 και πράττοντας αυτό ακριβώς που χρειαζόταν για να εξασφαλίσει με διαφαινόμενη άνεση τον τίτλο.
Μεγάλο μέρος των συγχαρητηρίων, ανήκει στους πιλότους της Ferrari, που σοφά διάλεξε ο μεγάλος scouter Αντονέλο Κολέτα, και που οδηγούν εξαίσια υποπίπτοντας σπάνια στο λάθος, χάρη και στην εξαιρετικά ευκολοοδήγητη εγγενή φύση του υπερόπλου τους, της, τρεις συνεχόμενες φορές νικήτριας στο Λε Μαν, Ferrari 499 p (φωτό).
Όλοι οδήγησαν εκπληκτικά, πραγματοποιώντας εξαιρετικά και θεληματικά προσπεράσματα (όπως του Φουόκο και του Καλάντο επί του τρομερά μαχητικού Δανού Μάλτε Γιάκομπσεν και επί των πολύ πιο ελαφριών ελέω BOP, Aston Martin Valkyrie) σε έναν αγώνα γεμάτο παγίδες και που έμοιαζε να μην έχει τελειωμό. Συγχαρητήρια λοιπόν στους Τζοβινάτσι, Πιεργκουίντι, Καλάντο, Φουόκο, Μολίνα, Νίλσεν, Κουμπίτσα, Χάνσον και Γιφέι Γιε (οι τρεις τελευταίοι θριαμβευτές στο Λε Μαν το 2025)...
Η Ferrari 499 p κατακτά λοιπόν τον τίτλο Οδηγών (για τους Αλεσάντρο Πιεργκουίντι, Αντόνιο Τζοβινάτσι και Τζέιμς Καλάντο) για πρώτη φορά στην ιστορία της Ferrari στο Wec, και Κατασκευαστών για 13η φορά καθώς ο τίτλος του 2025 έρχεται να προστεθεί στους 12 προαναφερθέντες των V12 Sport Prototipi.
Σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν οι τίτλοι στα GT, στη σύγχρονη εποχή του Wec (Κατασκευαστών τις χρονιές 2012, 2013, 2014, 2016, 2017, 2021 και 2022 και Οδηγών τις χρονιές 2013, 2017, 2021 και 2022 – οι τρεις τελευταίοι χάρη στους πολυνίκεις Πιεργκουίντι και Καλάντο και τη Ferrari 488 GTE), οπότε με απλά μαθηματικά φτάνουμε στους 25 συνολικά κατακτηθέντες παγκόσμιους τίτλους. Και άλλοι μυριάδες (η Ferrari 488 Gt3 επί παραδείγματι κατέκτησε πάνω από 500 νίκες και 110 εγχώριους και διεθνείς τίτλους, ενώ τις χρονιές 1962, 1963 και 1964 κατακτήθηκε ο παγκόσμιος τίτλος των Gt χάρη στην αμίμητη Ferrari 250 gto...) στο πολυσυλλεκτικό Πανόραμα των αγώνων Gt αντοχής.
Μεγάλη… loser η Ferrari.